Written by odc. 4
O czym może marzyć autorka sztuk i reżyserka w teatrze amatorskim z prowincjonalnego miasta?
Częściowo na pewno o tym samym, czego pragną twórcy w teatrach zawodowych z wielkich miast.
Po pierwsze, aby nowa sztuka spodobała się zespołowi – koleżanki i koledzy zawsze są pierwszymi jurorami. Po drugie, aby próby przebiegały sprawnie, to znaczy przede wszystkim aby wszyscy obecni. Teatr amatorski tworzą osoby, które poświęcają swój czas z własnej woli, ale oczywiście zdarzają się sytuacje, kiedy praca lub rodzina naprawdę są ważniejsze. Wtedy próba schodzi na dalszy plan.
Po trzecie, aby w dniu występu wszyscy zaangażowani w realizację przedstawienia byli zdrowi. Wszyscy – a więc nie tylko aktorzy, ale również dźwiękowiec i oświetleniowiec. Każda osoba jest ważna. Czyjaś nagła choroba byłaby wielkim problemem, bo skąd wziąć zastępstwo? Jak dotąd nic takiego się w Ha!Teatrze nie zdarzyło, i oby tak dalej.
Największym marzeniem nie tylko moim, ale oczywiście całego zespołu jest to, aby przedstawienie spodobało się widzom, naszym najważniejszym jurorom. Kiedy podczas występu słyszymy wybuchy śmiechu, a po jego zakończeniu rozlegają się oklaski, czujemy radość i oddychamy z ulgą.
Dodatkowo wszystkim nam się marzy, aby do zespołu dołączył jeszcze jeden mężczyzna. Brakuje nam kogoś, kto byłby dublerem, przynajmniej początkowo. Może jest tu ktoś chętny?
Natomiast moim prywatnym marzeniem jest to, aby udało mi się kiedyś wystawić napisaną przez siebie po angielsku sztukę o Agacie Christie. Problemem jest brak wystarczającej liczby osób mówiących płynnie po angielsku i chętnych do grania. Ale może kiedyś znajdą się takie osoby?
A jako tłumaczka literacka chciałbym przełożyć na język polski lekką komedię brytyjską skrzącą się od humoru i kalamburów. To marzenie też czeka na spełnienie.
Jak zwykle zapraszam na stronę HaTeatr na Facebooku oraz ha_teatr na Instagramie.
Cdn.
Hanna de Broekere
